Chwilowo więc zawieszam moją jakże interesującą działalność epistolograficzną. Proszę, niech nikt nie płacze. Niech nikt się nie rzuca ze skarp, nie rozdziera szat, nie topi smutku w alkoholu. Bo, jak śpiewa Kazik, ja tu jeszcze wrócę.

Na zdjęciu: Ja tu jeszcze wrócę.

Londyńczycy radzą sobie z tym armagedonem całkiem nieźle, wszyscy są twardzi jak kurs funta szterlinga, część nawet przerzuciła się na chodzenie. Podobno widok na głównym moście Londynu w okolicach ósmej rano jest niezapomniany. Tysiące, dosłownie, mężczyzn wyglądających niemal identycznie – czarny garnitur, jasna koszula, krawat i czarna teczka w ręku.

Na zdjęciu: Należy to przemnożyć przez 1000, i będzie się miało wyobrażenie o sytuacji na London Bridge.

Bo bycie Londyńczykiem oznacza bycie twardym. Boleśnie przekonujemy się o tym codziennie z szefem A, kiedy zamiast pysznych kanapek na lunch, wypijamy po kubeczku zupy. Nie to, że jesteśmy chudzi inaczej, szerocy, mamy grube kości, czy mało sie ruszamy. Ustalmy, że lubimy tą cholerną zupę, tak będzie lepiej. Dla wszystkich.

Wcześniej pił z nami zupkę także szef J, ale od kiedy przez pomyłkę wlał mleka do kubków z rosołem, bo myślał że to herbata, już nie należy do naszego klubu. Co ciekawe, szef J i szef A wypili te swoje breje. Bo, cytując kolejnego klasyka, twardym trzeba być, nie mientkim.

Na początek dwa zdjęcia z tego samego miejsca (nasze pierwsze miejsce biwakowe), zrobione w odstępie 12 godzin. Choć może tego nie widać z tej odległości, to różnica w poziomie wody sięga dobrych czterech metrów, co powoduje, że morze cofa się 300m. Bo zawsze człowiekowi wiatr w oczy i morze w głąb.

I reszta zdjęć, zachęcam do klikania, pojawią się powiększenia.

Zdjęcia użyczył życzliwy Matti, który nie rusza się bez swojego aparatu fotograficznego, dzięki czemu mogliśmy spokojnie zająć się transportem kanapek i innych ważnych rzeczy.

Więc siedzę i piszę, że chwilę nas nie będzie, bo jedziemy, bo wyjeżdżamy, ale nie na długo, tylko na 4 dni, ale to i tak dużo, i że ładna pogoda jest, i może tak będzie dłużej, i że zdjęcia załączam od ludzi którzy tam byli, i że Walijczyk mi najważniejsze rzeczy opowiedział, bo tam się urodził, chociaż tam nie mieszka, ale jeszcze pamięta, i że tam zawsze pada, no chyba że jest ładna pogoda, i żebyśmy uważali na siebie, i żebym pozdrowił miejsce jego dzieciństwa od niego, bo on już dawno tam nie był, ale jeszcze się kiedyś wybierze. I dzieciom swoim pokaże.

Uff… Teraz tylko zdjęcia, i to już koniec mojej przerwy.

1. Odchudzanie. Czyli myślenie o tym, co mógłbym, ale nie mogę, a co mogę, ale nie chcę.

2. Sprawdzanie co 15 minut, czy na onecie, gazecie, wykopie i facebooku nie pojawiło się coś nowego, godnego zainteresowania.

3. Stanie przed półką w Tesco wymyślając co dzisiaj na obiad. Zwykle wygrywają kulki z wołowiny + makaron. Pyszne.

4. Czekanie aż Małżowina skończy gadać przez telefon, żeby jej coś ciekawego opowiedzieć. Bo jak przestaję czekać, zapominam co miałem przekazać.

5. Wymyślanie tematów do bloga. Jak widać, wpis jest o 21.41.

A na zdjęciu: zegarek marzenie:

Zaczęło się w okolicach 11-tej, gdy nagle zgasło światło. Jest sezon urlopowy, w firmie byłem tylko ja i Walijczyk, który akurat prowadził szkolenia. Zapanowała absolutna cisza, wszyscy zamarli bojąc się ruszyć (w sali nie ma okien, więc panowała tam ciemność doskonała). Walijczyk odczekał odpowiednią chwilę i zaczął szybko powtarzać Tylko nie wpadajmy w panikę! Tylko nie wpadajmy w panikę! Oczywiście zrozumiałem aluzję i jak skończył, drżącym głosem powiedziałem w ciemność Zawsze wyłączają światło, zanim zaatakują. Paru kursantów nerwowo się zaśmiało… Lubię Walijczyka, bo z nim takie numery przechodzą.

Ponieważ do wizyty elektryka mieliśmy ponad godzinę, Walijczyk rozgonił kursowe towarzystwo i wybraliśmy się na kawę. Po powrocie okazało się, że prąd wysiadł na całej ulicy i że nie zapowiada się, żeby awarię usunęli zbyt szybko. W firmie mamy własną serwerownię, ale przy braku prądu nie jest ona zbyt przydatna, więc mamy także zakupiony malutki serwer w USA, który został zamówiony na takie właśnie okazje. Kłopot w tym, że dysk zapasowy z aktualnymi danymi jest w gościnnej jak ciemna przestrzeń pod łóżkiem serwerowni. Poszedłem więc poszukać latarki.

Na przeciwko firmy mamy pizzerię. Właściciel, uroczy człowiek, wymienił ze mną parę poglądów na temat elektryczności, jej dostawców i ekip naprawczych. Przy okazji wyszło, że nie jestem taki specjalnie do tyłu w dziedzinie przekleństw. Latarki nie miał, ale powiedział mi, gdzie mogę ją kupić.

Do sklepu szedłem spory kawał, więc upewniłem się zakupiwszy latarkę, że producent dodał do niej także bateryjki. W firmie okazało się, że latarka nie świeci. Wtedy właśnie zacząłem się orientować, że dzisiaj nie jest mój dzień. Poszedłem więc kupić dobre baterie, na szczęście tylko do sklepiku obok. Jak wróciłem i założyłem nowe, latarka nie raczyła zaświecić. Więc chyba chodziło tu o coś więcej. O moje fatum.

Dobity, zrelacjonowałem historię bateryjek i fatum Walijczykowi, który nagle przypomniał sobie o latarce, którą zawsze nosi w plecaku.

Serwerownię mamy zlokalizowaną przy kuchni, którą dzielimy z jeszcze jedną firmą. Szedłem sobie spokojnie, świecąc latarką pod nogi, gdy nagle usłyszałem przerażający wrzask. To babka z firmy obok szukała w kuchni soku w lodówce, świecąc sobie komórką. Odwróciła się i nagle zobaczyła mnie, bezszelestnie poruszającą się zmorę, której w głowie na pewno tylko jedno siedzi: porwanie butelki z sokiem. Każdy by się wydarł.

Potem poszło już szybko. Dysk do plecaka, plecak na plecy, plecy na rower i 10min później jestem w domu. Podłączam dysk, przesyłam dane, w międzyczasie rozwiązuje miliony problemów, bo a to nie znam hasła, a to się wolno przegrywa, a to nie ma takich ustawień, co to zawsze były, a teraz się zmyły. Kończę robotę, zaczynam sprawdzać, czy wszystko na pewno ok, zanim przełączę serwisy na sprzęt w Stanach… i dzwoni Walijczyk, że już jest prąd.

Odłączam dysk, dysk do plecaka, plecak na plecy, plecy na rower, i 10min później jestem w firmie. Wszystko działa, oprócz jednego serwera. Oczywiście, zgodnie z prawem Murphy’ego, tego najważniejszego.

Wyjmujemy z Walijczykiem serwer z szafy, serwer jest duży, naprawdę duży, i do niesienia po potrzeba dwóch bardzo silnych mężczyzn. Albo Walijczyka i mnie.

Po krótkiej szamotaninie, stawiamy serwer na dużym stole i zaczynam operację. Czuję się jak chirurg.

Teraz małe wyznanie. Ja się na serwerach znam tak samo dobrze, jak na obieraniu ziemniaków. Tzn. widziałem parę razy z boku, jak ktoś ziemniaki obiera, wygląda to prosto, trochę się człowiek upaprze, ale zawsze idzie do przodu, ale ja znam życie i wiem, że nie ma rzeczy na tyle nieskomplikowanych, żebym nie dał rady ich jeszcze mocniej zapętlić.

Pocę się więc nad tym serwerem jak mysz, a tu wchodzi szef J (który właśnie wrócił z Grecji, ale to może na inny wpis się nadaje) z pytaniem, czy ten cały bałagan ma coś wspólnego z tym, że on nie może odebrać poczty. Widząc moją entuzjastyczną reakcję szef J wyrozumiale się wycofuje. Tutaj należy wyjaśnić, że szef J zatrzymał się w poznawaniu komputera jakieś 10 lat temu. Tzn. umie obsługiwać swój laptop, ale np. nie używa myszy. Myszy są zwodnicze, mają przyciski, kable, a nawet, co już pachnie kryminałem, niektóre wyposażone są w kółka do przewijania, i ja rozumiem, że to może przerażać. Więc co ja mojemu szefowi będę mówił, że poczta to jest mały pikuś, bo aktualnie ŻADEN z naszych serwisów nie działa, i jak za chwilę zaczną dzwonić klienci, to jesień średniowiecza będzie miłym okresem historycznym w porównaniu do tego co nas czeka.

Do 15-tej moje fatum rozkręcało się radośnie, ale już nie mam siły o tym pisać.

A Małżowina się pyta, co ja dzisiaj tak słabo wyglądam.

Ja tu czegoś nie rozumiem. Trzy fakty:

1. Hubert H., bezdomny bywalec Dworca Centralnego w Warszawie, podczas legitymowania go przez Policje, puszcza wiązankę pod adresem Prezydenta. Prokuratura wszczyna śledztwo, a sąd, ponieważ nie może ustalić adresu zamieszkania, wysyła za nim list gończy.

2. Emeryta, który wysyłał do swoich znajomych, w poczcie elektronicznej, obrazek z dwoma kaczkami – aniołkami i podpisem „A teraz kochani wyborcy… pocałujcie nas w kupry!” prokuratura wezwała na przesłuchanie, a jego mieszkanie zostało przeszukane.

3. Księdza Rydzyka, który publicznie stwierdził, że Prezydent jest kłamcą, niezbyt uroczo wyraził się o małżonce Prezydenta (co raczej nie jest karalne), prokuratura zostawia w spokoju.

Żeby było jasne: we wszystkich tych trzech przypadkach powinno się tych ludzi zostawić w spokoju. Każdy powinien mieć prawo do swobodnego wyrażania swoich poglądów (i do brania za to odpowiedzialności), niezależnie o kim mówi.

Tylko że nagle okazuje się, że można być w Polsce wyrozumiałym wobec krytyki Prezydenta, ale tylko w pewnych momentach, i tylko wobec niektórych osób.

I tego właśnie nie rozumiem. Albo może nawet rozumiem, ale się absolutnie nie zgadzam.

Zresztą, szef A musi się w ogóle nieźle bawić, bo przez cały weekend w Walii ostro padało, więc siedzieli z żoną ze swoim trojgiem dzieci w domku. Oj, jak im zazdroszczę.

Powracając do telefonu, to dopiero w domu się zorientowałem, że ostatecznie przekierowałem telefon szefa A na telefon biurowy szefa J, który ma ustawione przekierowanie na swoją komórkę. Choć trudno to sobie wyobrazić, obecnie, gdy dzwoni do nas klient, telefon biurowy szefa A przekierowuje rozmowę na telefon biurowy szefa J, który to następnie przekierowuje rozmowę na komórkę szefa J. To będzie dopiero radość dla szefa J, tym bardziej że jest teraz w Grecji. Ale śpię spokojnie, bo on ma teraz na głowie inne zmartwienia. Jego wyjazd jest swego rodzaju niespodzianką dla jego żony, która poprosiła, żeby ją czymś zaskoczył, byle tylko nie były to wakacje w ciepłym kraju. Więc szef J wybrał Grecję, gdzie w sierpniu jest 18-38 stopni Celsjusza. Mój telefon to przy tym pikuś, nawet o nim nie będzie pamiętał.

Od szefa A dostałem tzw. petty cash, czyli kasę na drobne rzeczy, więc się czuję lekko wyróżniony. Nie na tyle jeszcze, żeby zmieniać politykę firmy wobec kluczowych klientów, ale pierwszą poważną decyzję mam już dziś za sobą.

Chodziło o nożyczki. Mamy w zespole nową dziewczynę, koleżankę L, która szukała dzisiaj w całym biurze nożyczek. Oczywiście, nie posiadamy takowych, zresztą chyba nigdy nie posiadaliśmy. Od dawien dawna, albo od zawsze, a w każdym razie od momentu, gdy zacząłem tu pracować, temat nożyczek przewijał się prawie codziennie, a już na pewno parę dobrych razy w tygodniu, i zawsze rozwiązywaliśmy go za pomocą nożyka do dywanów. Zademonstrowałem więc koleżance L jak się korzysta z nożyka. Trzeba było widzieć jej minę…

Przez myśl przeszło mi, że może w sumie powinniśmy kupić nożyczki do biura. W końcu zawsze się przydadzą, tyle razy już o nie ktoś prosił. Powiedziałem sobie Łukasz, jesteś teraz głową tej firmy, wszyscy na Tobie polegają, nie zawiedź ich. Jest konkretna sytuacja, konkretna potrzeba, a Ty masz środki. Bądź mężczyzną, podejmij decyzje. I podjąłem. Zostajemy przy nożyku.

Powracając do koncertu. Koleżanka R, na wieść o tym, że mamy zamiar pójść na koncert piosenki żeglarskiej, na której zresztą będziemy śpiewać, to po polsku, z gitarami, harmonijkami, skrzypcami a nawet flażoletami, zareagowała odebraniem sobie powietrza na dobrze dziesięć sekund. Po raz pierwszy zobaczyłem Anglika, którego totalnie zatkało. Na szczęście opanowała się szybko, i przeszła do technicznych, rzeczowych pytań jak takie spotkanie wygląda, kto tam chodzi itp. Ale widziałem, że czeka tylko aż sobie pójdę, żeby podzwonić po znajomych. Typowe.

Koncert odbywał się na okręcie Regalia. Moi morscy towarzysze (Małżowina, siostra-sister i Carlos) przeszli przez sidła ochrony bez większych problemów, jednak mój duży plecak wzbudził ciekawość pana o wielkości wrót od stodoły. Jak się można domyślać, wybrałem opcję współpracy, i pan zaczął przeszukiwać moje królestwo. Sweterek, kurteczka nie wzbudziły większego zainteresowania, czego nie można powiedzieć o plastikowej torbie. Pan poprosił o otworzenie, więc wziąłem ją w ręce, zajrzałem i zmiękłem.

Otóż moja własna, rodzona siostra-sister zapragnęła mnie rozpieścić i kupiła mi odstresowywacz. Odstresowywacz to taka kulka z gumy, wielkości piłki od tenisa, którą można w chwili złości pomiętolić, rzucić na podłogę, poskakać po niej, po prostu wyładować energię. Robią je w różnych kształtach, w pracy mam na przykład Homera Simpsona. Moja siostra natomiast kupiła mi odstresowywacz w kształcie… kobiecej piersi. Piękna, duża, dorodna, elastyczna pierś. Ze sporego rozmiaru sutkiem.

Na zdjęciach: Teraz mam już dwa odstresowywacze. Jeden z nich, jak na razie, tylko mnie stresuje.

Ponieważ nie było innego wyjścia, podałem panu ochroniarzowi prezent od siostry. Wyglądał na człowieka, który już sporo rzeczy w życiu widział, ale coś takiego zdarzyło mu się chyba po raz pierwszy. Kolejny Anglik tego dnia, który zaniemówił. Wykorzystując ten moment, rzuciłem w jego kierunku Nie wolno panu zadawać pytań na ten temat, to jest moja prywatna sprawa. Wytrzeszczył oczy jeszcze bardziej, a potem uśmiechnął się lekko, pokiwał głową i schował pierś do torebki.

A potem zabrał mi metalową linkę, którą zapinam rower, bo według niego mógłbym jej użyć jako aktywną broń (offensive weapon).

Ja, facet, który nosi w plecaku sztuczną gumową damską pierś…

Wczoraj był mój dzień Tesco (Małżowina bawiła się na imprezie firmowej, więc padło na mnie. Zawsze na mnie pada. Zawsze). Stoję sobie spokojnie w kolejce, z moją nieśmiertelną koszulką „Niezadowolony pracownik miesiąca”. Koszulka w Polsce robiła dosyć spore wrażenie, pamiętam, jak także w Tesco, kasjerka spojrzała na tą koszulkę, i przeszywającym tłumy, scenicznym szeptem przekazała mi hiobową informacje: A wie pan, nam też nie chcą dać podwyżki…

Powracając do angielskiego Tesco. Stoję sobie spokojnie, a tutaj zagaduje mnie kasjerka, młoda dziewczyna, pyta się, co znaczy napis na mojej koszulce. No to swoim nienagannym, wyszlifowanym na ostatni połysk angielskim odpowiadam rzeczowo: The most grumpy employee of the month. Luzik, swoboda, uśmiech na ustach, ogólnie rzecz biorąc mówię prozą angielską nawet o tym nie wiedząc. Nie wiedziałem wtedy, że cały mój tak mozolnie budowany świat, w którym występuję jako znakomity lingwista, postrach słowników i kaset z nagraną wymową, ekspert od akcentów, odmian i gwar, runie za chwilę w nicość.

Po mojej odpowiedzi panienka uśmiechnęła się tylko, i mówi: No dobrze, a mógłbyś to powiedzieć po angielsku?

No to tyle na temat mojej nienagannej wymowy.